| تبليغات | X |
نویسنده: مولود بهرامیان
نام استاد فتحی یکن را همهی هم نسلان من و نیز همهی کسانی که با کتابها و بالاخص نام «ماذا یعنی إنتمائی إلی الإسلام» آشنایند و آنرا به صورت درس در مرحلهی شناساندن(تعریف) اسلام، مدارسه نمودهاند نامی آشنا و محبوب است. قریب ۱۶ سال پیش بود، در بحبوحهی ایام جوانی، طلبهای جوان و دوستداشتنی که بعدها با هم دوستانی صمیم و حمیم شدیم. در حجرهی مسجد بازار اشنویه مرا با فتحی یکن و کتابهایش آشنا نمود. فتحی یکن برای من و امثال من که از نسل دوم وابستگان فکری دعوت اسلامی در دورهی جدید در ایران و کردستان بودیم، نامی عزیز و دوستداشتنی و تئوریسینی بلامنازع در تفکر اسلامی بود. هرچند بعدها در اثر تغییرات طبیعی -تکاملی فکری و اندیشهای لختی با متدلوژی وی و با قرائت و برداشت وی از اسلام فاصله گرفتم، اما محبت دکتر یکن همواره در قلب من است و به مجاهدتها و تلاشهای ایشان در دعوت اسلامی احترام بسیار قائلم. دکتر یکن از نسل مصلحانی است که عظمت اسلام را در بازگشت به قرآن و سنت میدیدند و ضعف برنامهریزی و توسعهنیافتگی مسلمانان را ناشی از فقدان مدیریت صحیح میدانستند، وی با بحثهای تئوریک و فلسفی میانهای نداشت، برای وی که یک مربی مجاهد بود، تربیت مجاهد بیش از تربیت یک اندیشمند فلسفی اهمیت داشت. استاد یکن یک اسلامگرای سلفی مشربی بود که در حین آشنایی با تغییرات دنیای جدید و تکنولوژی جدید، آنرا به سان فاکتوری با اهمیت در خدمت اسلام و دعوت اسلامی میدانست.
دگر باره تکرار میکنم و حقشناسی وادارم میکند که اعتراف کنم به اینکه، دعوت اسلامی در ایران و هم نسلان من، وامدار نوشتهها و تلاشهای مجدانهی آن بزرگوار در زمینهی مسائل فکری و تربیتی هستیم. خدا ایشان را غرق رحمت فرماید. یادش گرامی باد.